Rumunia 28.07-2.08.2012 - Braszów i Bran

Braszów 29-31.07.2012

No i przyszło mi się zmierzyć z Braszowem. Od początku obawiałam się tego tekstu. O Braszowie nie sposób nie wspomnieć, a równocześnie wiem, że nie opiszę go tak jak na to zasługuje. Po pierwsze, nie wiem na ile pamiętam szczegóły tego miasta. Po drugie, niestety lekko się nim rozczarowałam w związku z czym moje zachwyty będą pewnie ograniczone ;) Braszów miał być moim numerem 1 w Rumunii, ale przegrał z Sybinem i pałacem Peles. Od czego tu zacząć?

Braszów zwiedza się właściwie sam. Stare miasto nie jest bardzo rozległe, dlatego kiedy trafimy na rynek wszystko idzie jak z płatka ;) Mnie w przewodniku zainteresował Czarny Kościół, bo swoją barwę zyskał w ciekawy sposób – w wyniku okopcenia w czasie pożaru i ulica Powroźna – najwęższa uliczka Europy. W zamyśle był to korytarz Straży Pożarnej ułatwiający poruszanie się po mieście w czasie zagrożenia. Pomyślałam, że fajnie będzie zobaczyć to europejskie naj, ale niestety :( Szukałam, szukałam i nie znalazłam… Do szczęścia musiała mi wystarczyć relacja Roberta Makłowicza z tego miejsca :P Tak btw jego cykl o Rumunii jest naprawdę bardzo fajny. Filmiki oglądałam nawet dwa razy: przed podróżą i z sentymentu po ;) Jeśli ktoś ma chwilkę, oto link do odcinka o Braszowie właśnie -> klik

Zobaczyliśmy starówkę, idziemy na mury :) Dobrym wyjściem jest zrobić sobie spacer od baszty do baszty. Z każdej jest inny widok, każdy ładny. Zresztą Braszów ukazywany jest chyba najczęściej właśnie z miejscowych wzgórz, bo i tak wygląda najładniej :) Ceglane dachy prezentują się ślicznie, dlatego cierpliwie robiliśmy im zdjęcia. 

Aby zobaczyć miasto z jeszcze lepszej perspektywy, warto wyjechać na górę Tampę. Na jej szczyt poprowadzono kolejkę linową, które jest otwarta codziennie. Wcześniej warto jednak sprawdzić aktualne godziny otwarcia obiektu. My tego nie zrobiliśmy i niestety przepadła nam możliwość wyjazdu… Próbowaliśmy podejść na górę pieszo, ale niewiele z tego wyszło. Leśne ścieżki były zarośnięte, prowadziły w dość pokrętny sposób, więc musieliśmy się poddać ;)

Jeśli chcecie dobrze i tanio zjeść, nie będzie z tym problemu. Usługi w Rumunii są dużo tańsze niż w Polsce, dlatego polecam jeść za dwoje ;) Dodatkowym ekonomicznym plusem samego Braszowa są ceny taksówek (naprawdę dużo niższe niż w Polsce) a także ich ilość. Jeśli mieszkamy troszkę dalej od centrum, to w ogóle nie opłaca się chodzić pieszo, tylko brać auto ;) Ale uwaga: z postoju, lub na telefon. Te już jadące są najczęściej zajęte. Widać, że nawet miejscowi korzystają z nich bardzo chętnie.

Zamek w Bran 30.07.2012

Zamek w Bran jest przedstawiany turystom jako zamek samego Draculi czyli opisanego Wam wcześniej Włada Palownika. Historia jest trochę naciągana, bo władca spędził na zamku dosłownie jedną noc, więc miał z nim raczej niewiele wspólnego. Twierdza jest obecnie w posiadaniu prywatnego właściciela, a ten musi czerpać z niej jakiś zysk… Najlepszy czerpie się oczywiście dzięki dobrej historii, a jaka lepsza niż ta o strasznym wampirze ;)

Muszę dodać, że państwowe muzea są w Rumunii zazwyczaj bardzo tanie, a wstęp na zamek Bran już nie tak bardzo… Normalny bilet kosztuje niebagatelne 25 Lei czyli równowartość 25zł (na moje szczęście bilet studencki kosztował złotych 10)… Warto zaznaczyć, że jeśli ktoś chce zobaczyć zamek tylko z zewnątrz, to może mu się nie udać. Dookoła twierdzy znajduje się park, który skutecznie przysłania widok. Aby podejść bliżej, trzeba do niego wejść, a wcześniej oczywiście zapłacić.

Sam zamek do super-ciekawych nie należy, zwiedza się go samodzielnie, bez przewodnika. W środku znajdziemy troszkę dawnych sprzętów i uwaga (to będzie niespodziewane;P) ekspozycję o Draculi :D

Pełno wizerunków wampira możemy zobaczyć też na straganach przed bramą wejściową do zamkowego parku. Kiczu co najmniej tyle co na Krupówkach. Kto chce się zaopatrzyć w plastikowe kubki z Draculą czy straszne, skaczące pająki tutaj ma szansę ;) Jest szał :D

Podsumowując: O Bran dużo się mówi i jeśli jesteśmy w Transylwanii to szkoda byłoby tu mimo wszystko nie zajrzeć. Co do kolejnej atrakcji nie ma sporów - nie można jej ominąć :) Pałac Peles już w kolejnej notce :)

Rumunia 28.07-2.08.2012 - Oradea i Sighisoara

Postanowiłam pozostać w bałkańskim klimacie i przedstawić Wam moją zeszłoroczną, objazdową wycieczkę po Rumunii. Pamiętam, że dość spontaniczne wybraliśmy ze znajomymi ten kraj jako naszą destynację i że niektórzy dziwili się naszej decyzji. Przecież Rumunia jest brzydka, zacofana, napadną Was i tyle z tego będzie – takie opinie dało się niekiedy słyszeć. Ja jednak na tyle mocno zakręciłam się na punkcie zabytków i kultury Rumunii, że ostro broniłam naszej decyzji. Dziś mogę z pełną odpowiedzialnością powiedzieć, że to dobry wybór na wakacje. I żałuję tylko jednego… Że tak krótko tam gościliśmy ;)

Plan wyjazdu: Oradea -> Sighisoara -> Braszów -> zamek w Bran -> pałac Peles w Sinai -> Sybin -> zamek w Hunedoarze -> Timisoara

Oradea 28.07-29.07.2012

Rumunia nie leży od Polski tak daleko jak mogłoby się zdawać. Do pierwszego z miast – Oradei mieliśmy do przebycia lekko ponad 500 km. Droga nie była zbyt uciążliwa, postanowiliśmy więc zahaczyć o słowacki Bardejów (zdawać by się mogło, że całkowicie niezamieszkany) i węgierski Miszkolc. Lekkie rozprostowanie nóg dobrze nam zrobiło, ale za to na granicy rumuńskiej byliśmy dopiero około 19. Oradea znajduje się za nią rzut kamieniem, więc już czuliśmy rumuńską atmosferę, już chcieliśmy być na miejscu! Nie poszło jednak tak szybko. Na granicy mieliśmy prawo wjechać do bramki dla obywateli Unii Europejskiej i przejść tylko pobieżną kontrolę. Tak się zresztą ustawiliśmy, ale zostaliśmy przekierowani do przejścia numer 2. Około godziny obserwowaliśmy mijające nas unijne auta i zastanawialiśmy czemu postanowiono skierować nas do dokładnej kontroli. Jak się na końcu okazało, trafiliśmy tam przez pomyłkę… Oczywiście powinniśmy przejechać przez granicę bez żadnej kolejki, ale celnik nie zobaczywszy unijnych gwiazdek nie skojarzył, że Polska mimo wszystko członkiem Unii jest… I tak zupełnie niepotrzebnie straciliśmy ponad godzinę…. Stąd rada: znaczek Unii Europejskiej na aucie przy przejeździe przez Rumunię nie zaszkodzi ;)

Kiedy już dotarliśmy do miasta, intuicja skierowała nas w dobrą stronę – do ciekawej imprezowni :) Pasaż pod Czarnym Orłem to secesyjne centrum handlowe, w którym obecnie znajduje się wiele knajpek. Witraże i wysokie sufity robią świetne wrażenie. Co więcej, wydaje się, że to doskonałe miejsce do poznania nocnego życia miasta :) Polecam, polecam :) 

Jedzonko i alkohol wystarczyły nam w pełni do szczęścia, dlatego zwiedzanie zaczęliśmy dopiero drugiego dnia. Oradea to secesyjna perła, ale niestety nieco zaniedbana. Stare kamienice miejscami jeszcze lekko straszą, ale wierzę, że niedługo zaczną zachwycać :)  Miasto warto odwiedzić chociażby na chwilkę, przy okazji postoju w drodze do innych regionów Rumunii.

Komu w drogę, temu czas, a że nam było bardzo w drogę, potraktowaliśmy Oradeę nieco po macoszemu i wyruszyliśmy dalej. Do Braszowa przez Sighisoarę.

Sighisoara 29.07.2012

Sighisoara to miejscowość baśniowa. Kolorowe budynki aż proszę się, żeby robić im zdjęcia, a wąskie uliczki zachęcają do leniwego spaceru. Najbardziej urzekła mnie miejska wieża zegarowa. Jej dach jest przepięknie ozdobiony mieniącymi się dachówkami. W słoneczny dzień stwarza bardzo przyjemny widok ;)

Zaraz przy wieży można odnaleźć budynek w której podobno urodził się sam Dracula czyli Wład Palownik (Vlad Dracul) - waleczny władca Rumunii. Skojarzenie z wampirem otrzymał ze względu na swoje umiłowanie do zabijania wrogów w bardzo krwawy sposób ;) Do dziś zresztą Transylwania jest z jego względu nazywana ojczyzną wampirów. Trzeba przyznać, że biznes na tym koncepcie kręci się całkiem nieźle. Obecnie we wspomnianej kamienicy mieści się restauracja. Nie zajrzeliśmy bo szczerze mówiąc nie zachęcała ;)

Udaliśmy się za to na miejscowe wzgórze Schodami uczniowskimi – drewnianym pasażem prowadzącym wprost do kościoła i starej szkoły. Według przewodnika wnętrza świątyni są magiczne. Nie było nam dane się o tym przekonać, bo kościół był po prostu zamknięty. Z zewnątrz nie zachwycał, a wzgórze wydało mi się interesujące raczej ze względu na wspomniane schody. Miejska zabudowa jest dużo bardziej urokliwa. 

Cieszę się, że właśnie to miasto rozpoczęło naszą przygodę z Transylwanią. Nadawało się do tego idealnie :)

Bałkański trip :) 27.04-5.05.2013 – Herceg Novi i Dubrownik

Herceg Novi 2-4.05.2013

Drugim miastem Czarnogóry w którym zdecydowaliśmy się zostać na noc było Herceg Novi. Miejscowość urokliwa, ale jednak dużo mniej niż Kotor. Za to tamtejsze plaże zdecydowanie bardziej przypadły nam do gustu. Co parę kroków można znaleźć zejście nad samo morze. Wydaje się też, że nadbrzeżne życie jest tutaj bardziej intensywne – w knajpkach nad samą przystanią siedzą turyści, to tu można spotkać tańsze bary. Dlatego „tak” daję tutaj wypoczynkowi nad morzem, a małe „nie” samej zabudowie. Kotor pod tym względem wygrywa w 100%.

W Czarnogórze czasami mogą zawodzić miasta, czasami plaże, ale chyba nigdy ludzie. Zawsze pomocni, zawsze mili – urzekający. Ale czemu tak to podkreślam… Mieliśmy małą, niespodziewaną przygodę z autem. Mianowicie: zepsuł nam się tłumik. Możecie się domyślić jaki hałas robiliśmy jadąc przez ciche nadmorskie miasta :D Musieliśmy coś z tym zrobić, ale nie za bardzo wiedzieliśmy do kogo możemy się udać. Postanowiliśmy zapytać naszych nowych gospodarzy, czy nie znają mechanika, który mógłby nam pomóc. Uświadomili nas, że w Czarnogórze nie tylko 1 maja (tak jak w Polsce) ale także 2 to święto, dlatego nie każdy mechanik będzie chętny otworzyć swój warsztat. Zaproponowali jednak, że zadzwonią do znajomego specjalisty i postarają się go przekonać. Jak powiedzieli tak zrobili, a nawet pojechali z nami, żebyśmy nie mieli problemu z trafieniem. Mechanik bez problemu zajął się tłumikiem, a i policzył za naprawę bardzo znośnie (a obawialiśmy, że może będzie chciał zrobić biznes na turystach). No i jak tu nie lubić Czarnogórców? Świetni ludzie!

Herceg Novi leży tak blisko Dubrownika, że grzechem byłoby do niego nie podjechać. Część kolejnego dnia postanowiliśmy spędzić właśnie tam :) Na szczęście miasto spełniło nasze oczekiwania. Mimo rzeszy turystów (co tu musi się dziać w wakacje, skoro w maju uliczki były już tak zatłoczone!) w miarę sprawnie poruszaliśmy się po mieście. Zwiedzanie zaczęliśmy od Wielkiej Studni Onufria. Podobno każdy kto napije się z niej wody, powróci do Dubrownika :) Kiedyś może przekonamy się, czy legenda mówi prawdę ;) Później dość swobodnie ruszaliśmy tam, gdzie poniosły nas oczy. Myślę, że zobaczyliśmy wszystkie najważniejsze zabytki starego miasta. Ja w każdym razie byłam w pełni usatysfakcjonowana :)

Pogoda udała nam się do tego stopnia, że postanowiliśmy opuścić zabytkowe mury i udać się na plażę. Ta przebiła wszystkie dotychczasowe :) Pełne morze, czysta woda, ciepłe kamienie – czego jeszcze potrzeba do szczęścia? Mogłabym tam wrócić choćby teraz :) Aż się rozmarzyłam…

Po powrocie do Herceg Novi, postanowiliśmy urządzić grilla. Zawsze mamy sprzęt ze sobą, na wypadek gdyby jedzenie w odwiedzanych przez nas miastach było zbyt drogie lub jeśli okolica po prostu sprzyjałaby grillowaniu :) Plaże w miasteczku nadawały się do niego w 100%, więc postanowiliśmy kupić co nieco na ruszt ;) W bałkańskich krajach bardzo popularne są cevapcici i pijeskavica – mięsko mielone w postaci kiełbasek lub kotletów. Surowe potrawy tego typu można nabyć w atrakcyjnej cenie praktycznie w każdych delikatesach. Zaopatrzyliśmy się więc w przyzwoitą porcję cevapici i piwa, i popołudnie spędziliśmy zajadając się przysmakami na plaży ;)

Później jedzeniowego dobra było jeszcze więcej. Przez przypadek natknęliśmy się na ogłoszenie, zapraszające na festiwali muli. Długo nie trzeba było nas namawiać, szukaliśmy, szukaliśmy, ale znaleźliśmy :) Ta mała knajpka oferująca owoce morza mieści się niedaleko głównego placu miasta, jednak lekko poza zabytkowymi murami (próbowałam znaleźć ją w Internecie, ale niestety nie dałam rady :(). Widać było, że stołowali się tam głównie miejscowi. Sprzyjała ku temu lokalizacja, ale chyba przede wszystkim ceny :) Za misę muli – 3 euro, za porcję kalmarów czy za rybkę z dodatkami 6 euro. Smacznie, świeżo, lokalnie :)

Dodam nieskromnie, że jak obchodzić urodziny to tylko w Czarnogórze, tylko na plaży i tylko z szampanem - pomysł by Najlepszy chłopak pod słońcem:)

Wracając do Polski wstąpiliśmy jeszcze na krótko do Nowego Sadu (krótki opis w 1 notce – klik) i tak zakończyliśmy nasz samochodowy bałkański trip. Taką wycieczkę polecam każdemu, z całego serca :) Warto poznać tamtejszy klimat, atmosferę miast, ludzi i ich otwartość. Marzę, żeby jeszcze kiedyś tam wrócić. Chciałabym zwiedzić dokładniej zwłaszcza Bośnię i Czarnogórę. Mam nadzieję, że uda się to przy okazji wyjazdu do Albanii - marzenia, marzenia…

Bonusik:)

Takie cuda mijaliśmy czasami na drodze:

A taka tapeta na monitorze przypomina mi o tej świetnej majówce :)

Bałkański trip :) 27.04-5.05.2013 – Kotor i Perast

Kotor 30.04-2.04.2013

Napiszę to od razu: kocham Czarnogórę! Za morze, za klimat, za zabytki, za ludzi! Tam jest tak pięknie, że aż żal było mi wyjeżdżać. Chyba jak nigdy dotąd, z żadnego państwa. Ale po kolei :)

Boka Kotorska przywitała nas cudnymi widokami. Nie mogliśmy się powstrzymać i od razu zatrzymaliśmy auto, żeby zrobić kilka zdjęć. Nie wiem czym byłam bardziej podjarana: krajobrazem czy jazdą :P Droga przy Boce jest usytuowana nad samym morzem, niby jesteś w wodzie, ale jeszcze nie. Przerażająco i fajnie jednocześnie :D

Po pierwszych zachwytach, dość szybko trafiliśmy do naszej miejscówki. Żeby dopełnić wszystkich formalności musieliśmy jednak zaczekać na córkę właścicieli - Marię. Ta jak się okazało doskonale władała angielskim, więc rozmowa nie stanowiła problemu. Dogadaliśmy się nawet tak dobrze, że Maria zaproponowała nam 2 pokoje w cenie zamówionego 1! To pierwsza z miłych sytuacji, którymi Czarnogórcy podbili moje serce :) Może spłacę dług polecając apartamenty w tym miejscu -> http://www.booking.com/hotel/me/apartmani-kotor-sunrise.pl.html :) Swoją drogą Maria zwróciła nam uwagę na fakt, że zawsze warto spróbować dogadać się z osobami oferującymi apartamenty poza serwisem booking.com – można wtedy liczyć na obniżkę cen za nocleg.

Po krótkim odpoczynku ruszyliśmy w miasto :) Mieliśmy naprawdę duże szczęście, bo zabytkowe centrum Kotoru tego wieczoru było prawie puste! Samotnie przechadzaliśmy się uliczkami, rozkoszując atmosferą miasta. Nie spodziewałam się, że urzeknie mnie aż tak :) A jednak, tego labiryntu uliczek nie sposób nie pokochać. Stare miasto mimo że jest zabytkiem na skalę UNESCO cały czas pozostaje zamieszkane. Przechadzając się po mieście można zobaczyć rozwieszone pranie, czy podsłuchać domową kłótnię. Maj to swoją drogą doskonała pora na zwiedzanie tego miejsca. W czasie wakacyjnych miesięcy robi się tu tłoczniej przez co miasto na pewno traci część ze swojego uroku. 

Drugi dzień rozpoczęliśmy od obowiązkowego punktu naszego programu – leniuchowania na plaży :) Temperatura 26 stopni spokojnie wystarczyła nam na opalanie. No właśnie – nam… Byliśmy jedynymi osobami nad morzem i wzbudzaliśmy swego rodzaju zaskoczenie przechodniów :D Niestety, plaże w Kotorze nie należą do najpiękniejszych. W związku z tym, że miasto leży nad zatoką, morze jest tu dość zabrudzone (nie będę wspominać o różnych okropnościach, które znaleźliśmy w wodzie). Jeśli chcecie spędzić czas na plaży, polecam miejscowości usytuowane nad otwartym morzem.

Podczas zwiedzania miasta odkryliśmy inny jego (ale i chyba całej Czarnogórze) minus - ceny :(  Z powodu ukształtowania kraju praktycznie wszystkie towary muszą być do niego importowane. Tym samym są droższe. Dlatego, jeśli macie okazję, radzę zaopatrzyć się w artykuły spożywcze wcześniej, w ościennych krajach. Jako że ceny w restauracjach też lekko nas przeraziły, obiady mimo wszystko gotowaliśmy w domu :) Na szczęście przepis na prosty makaron pomidorowo – ziołowy mam w małym palcu ;)

Po posiłku postanowiliśmy spalić troszkę kalorii i odhaczyć kolejny punkt programu – usytuowane na górze mury miejskie i ruiny zamku. Wejście na wzgórze jest płatne 3 Euro. Za darmo można je zwiedzić albo bardzo wczesnym rankiem albo późnym wieczorem (chociaż tej pory nie polecam, bo na krzywych schodkach spokojnie można złamać nogę i w dzień;/). O 17 stoliczek z kasą wciąż stał, a my musieliśmy wyłożyć na niego nasze drogocenne monety ;) Droga na górę jest męcząca, ale zdecydowanie warta zachodu. Widoki wynagradzają wszystko! Zresztą, co tu mówić, zobaczcie:

Perast 2.04.2013

W drodze do Herceg Novi (o nim w kolejnej notce) wstąpiliśmy do małej rybackiej miejscowości – Perast. Miasto słynie przede wszystkim z wysepki, z którą związana jest interesująca (a może lekko naciągana;)) legenda. Według tejże, na morzu w okolicach miasta rybacy wyłowili obraz Matki Boskiej. Postanowili przenieść go do kościoła znajdującego się na brzegu, jednak obraz wrócił do wody. Kolejne próby przyniosły ten sam rezultat. Podjęto więc decyzję o usypaniu na morzu sztucznej wysepki i wybudowaniu na niej kościółka specjalnie dla świętego wizerunku. Obraz docenił starania mieszkańców i spoczywa na ołtarzu do dziś ;)

Interes dzięki legendzie kręci się raczej dość dobrze :) Na wysepkę można dopłynąć jedną z wielu motorówek czekających na turystów przy brzegu. Oczywiście skorzystaliśmy z okazji podróży :) Średnia cena wynajęcia łódki na trasę w tą i z powrotem to 20 euro. Warto jednak pochodzić i potargować się. Nam udało się obniżyć cenę usługi do 15 euro :) I mimo że wycieczka była krótka, to ucieszyła mnie przeokropnie :D

Jeśli chodzi o samą wysepkę, to mimo że ślicznie wygląda, nie ma na niej zbyt wiele do roboty. Chętni, za osobną opłatą mogą zwiedzić kościół. Nam udało się to zrobić zupełnie przypadkiem i za darmo :) Nieświadomie ustawiliśmy się zbyt blisko polskiej grupy i z rozmachu dostaliśmy bilety, uprawniające do zwiedzania :) Po krótkim oprowadzaniu, w oczekiwaniu na transport przechadzaliśmy się po malutkim terenie. Na całość zwiedzania wystarczyło nam pół godziny, więc czasu nie potrzeba tu wiele :)

Bałkański trip :) 27.04-5.05.2013 – Sarajewo i Mostar

Sarajewo 28.04 - 29.04.2013

Sarajewo przywitało nas krętymi, górskimi uliczkami tak ciasnymi, że dwa auta mają tu problem by się minąć. Po pierwszym zaskoczeniu, finalnie uznaliśmy je za urokliwe i jedyne w swoim rodzaju, a potem z uśmiechem wspominaliśmy przejścia jakie z nimi mieliśmy :) W Sarajewie mogliśmy zostać właściwie tylko 1 dzień, dlatego jak najszybciej chcieliśmy zameldować się w hotelu, pojechać do wyznaczonego apartamentu i ruszyć na zwiedzanie. Na miejscu obsługa niespodziewanie zaproponowała nam zmianę zakwaterowania. I tak wylądowaliśmy w maleńkich pokoikach (bez okien :D), zamiast w zabookowanym apartamencie, ale za to tak blisko centrum jak tylko się da. W 5 minut byliśmy na głównym placu targowym :) Chociaż standard nie zachwycał, lokalizacja w pełni wszystko rekompensowała. Skoro byliśmy tak blisko marketu, to od niego zaczęliśmy zwiedzanie, a głównie oglądanie pamiątek. Bo te w Sarajewie to małe, lokalne dzieła sztuki. Ręcznie zdobione filiżanki kawy, kaganki, cukierniczki naprawdę przykuwają wzrok. Niektórym zdjęcia można robić bezkarnie, za utrwalenie innych żądana jest opłata. Warto zwrócić na to uwagę. Mi najbardziej spodobały się filiżanki,  na jedną nawet się skusiłam (cena jednej to 10 marek). Za to naprawdę nigdy! nie kupiłabym innej pamiątki – zdobionej łuski po pocisku. Według przewodnika łuski sprzedawane na straganach to pozostałości po pociskach, które spadły na miasto w czasie wojny. Nie wiem na ile można wierzyć tej informacji (no bo ile łusek mogło jeszcze pozostać?), ale wydaje mi się, że taki produkt ani jego historia nie są mimo wszystko zbyt pozytywną pamiątką.

Będąc w Bośni, żal byłoby nie spróbować bośniackiej kawy. Do degustacji zachęciła nas atmosfera jednej z knajpek blisko targu, tak małej (2 stoliki w środku, 2 na zewnątrz), że aż mega uroczej. Niewątpliwie dodatkowym atutem miejsca był jej właściciel, bardzo otwarty i pozytywny człowiek. Od razu nas zagadał, zapytał skąd przyjechaliśmy, pokazał albumy dotyczące miasta i kraju. Co najważniejsze zaprezentował też jak prawidłowo parzy się (w specjalnym tygielku, takim jak sprzedawano na targu) i pije bośniacką kawę :) Uwielbiam kawę, nie wyobrażam sobie bez niej dnia, ale akurat ta jest zbyt mocna dla mojego biednego żołądka. Tak gęsta i aromatyczna, że obowiązkowo musi być serwowana ze słodkim napojem, temperującym jej siłę.

Przyznam, że w Sarajewie chciałam zobaczyć tylko główne atrakcje w obrębie Starego Miasta. Swoje kroki skierowaliśmy więc do ratusza (który był akurat w remoncie), a stamtąd do Przekornego Domu. Historia tego miejsca jest dosyć zabawna. Kiedy okazało się, że na terenie, na którym stał dom ma powstać świątynia, Właściciel domu nie zezwolił na jego wyburzenie. Przeniósł go zamiast tego element po elemencie na drugą stronę rzeki. Po kilku latach władze miasta doszły do wniosku, że tam gdzie przeniesiono dom powstanie jednak inna budowla - ratusz. I tak właściciel uzyskał ostatecznie pozwolenie na powrót domu prawie w to samo miejsce z którego kilka lat wcześniej musiał go usunąć :) Obecnie w Przekornym Domu znajduje się restauracja – punkt spotkań raczej dla turystów niż lokalsów, ale postanowiliśmy przekonać się co też dobrego można tam zjeść. Jedzonko mogę spokojnie polecić :) Moje danie – cebulki nadziewane mięsem - kosztowało w przedziale 15-20zł, a było naprawdę smaczne.  

Poza tym udało nam się zobaczyć Katedrę oraz główne uliczki starego miasta. Zwiedzając miasto szukaliśmy śladów wojny. Nie trudno było znaleźć uszkodzenia na murach, będące efektem ostrzeliwania miasta. Minęło tyle czasu, a one dalej widnieją na budynkach, przypominając o złych czasach… Z tymi niewątpliwie wiąże się Aleja Snajperów. To właśnie ona pożegnała nas z miastem. 

Nie czuję, że poznałam Sarajewo. Bardzo chciałabym zobaczyć je jeszcze raz. Zresztą tak jak i całą Bośnię. Według mnie o wiele przewyższa swoim urokiem Serbię. Trasa którą jechaliśmy była na wiosnę zielona i pełna życia. Poza stolicą zawitaliśmy jeszcze do Mostaru, ale to dla mnie i tak za mało ;) Chcę więcej Bośni!

Mostar 29.04.2013

W drodze do Czarnogóry wstąpiliśmy do Mostaru – miasta słynącego z pięknego mostu. Zabytkowa budowla została zburzona przez Chorwatów w czasie wojny, na szczęście niedawno została odbudowana (i wpisana na listę UNESCO). Bardzo napaliliśmy się na to miejsce, bo na  zdjęciach wygląda malowniczo i bajkowo. Cóż, po przyjeździe wszystko okazało się być troszeczkę inne, bo po prostu zbyt tłoczne. Turyści są wszędzie: przed mostem, na moście, za mostem ;) Tłum zbiera się głównie, żeby obserwować skoczka, który szykuje się do skoku do wody. Jeśli zbierze odpowiednią ilość datków – skoczy, jeśli nie – podroczy się jeszcze z publicznością. Tradycja skoków z mostu jest w Mostarze kultywowana od długiego czasu. Dzięki tej aktywności mężczyźni udowadniają ponoć swą męskość ;) Mi niestety nie udało się zaobserwować skoku męskiego śmiałka - ach, ta moja spostrzegawczość… Przed i za mostem na wąskiej uliczce rozłożone są kramy z asortymentem podobnym do tego na targu w Sarajewie. Spacerując po tych kilku zakamarkach można spędzić koło 2 godzin, myślę, że nie warto przeznaczać na miasto więcej czasu. Przynajmniej za dnia. Według mojej koleżanki, która w Mostarze spędziła dłuższy czas, miasto wygląda zupełnie inaczej w czasie nocy. Kiedy opuszczają je turyści, staje się spokojne i nabiera zupełnie nowej, dużo bardziej przyciągającej atmosfery. W takim razie jeśli Mostar to tylko nocą ;)