Włochy - 3-8.10.2013 - Rimini

Rimini 4-8.10.2013

Dla większości osób Rimini to po prostu bardzo popularny nadmorski kurort. My jednak poznaliśmy to miasto z zupełnie (zupełnie!) innej strony. Wiadomo, że październik nie jest doskonałym miesiącem na plażowanie, dlatego już z założenia chcieliśmy skupić się na starówkowej części Rimini. Co prawda, w planach mieliśmy też piknikowanie na plaży w przyjemnym, jesiennym słońcu, ale tak jak pisałam wcześniej – deszcz uniemożliwił nam spędzanie czasu nad morzem. Szkoda, bo mieliśmy je zaledwie kilkadziesiąt metrów od hotelu. Na plaży zrobiliśmy sobie zatem tylko kilka krótkich spacerków. To centrum miasta stanowiło dla nas główną atrakcję. 

Wydaje się, że większość osób nie wie, co reprezentuje sobą Rimini poza plażą i nadmorskimi knajpami. Przed wyjazdem  czytałam, że przecież nie ma czego tam szukać, jeśli chce się zobaczyć coś więcej poza plażą. Mogę spokojnie obalić ten mit. Owszem, większa część rozrywek miasta znajduje się przy plaży, ale zabytkowa część Rimini też nie zawodzi :) Muszę przyznać, że ze względy na deszcz nie poznałam dobrze całego miasta, ale na pewno zobaczyłam wszystkie najważniejsze miejsca. 

Zwiedzanie można zacząć od głównego placu miasta Piazza Cavour. Najprzyjemniej wspominam czas spędzony tu w jeden bezdeszczowy wieczór, gdy siedząc na schodach zajadaliśmy się świeżą, pachnącą pizzą :) Własnie tak wyobrażałam sobie leniuchowanie i chłonięcie atmosfery miasta, ale przecież nie można mieć wszystkiego ;) Z ciekawostek: w niedzielny poranek na placu organizowany jest targ, na którym wśród ciuchowej tandety można wypatrzeć lokalne pyszności ;)

Idąc od strony placu poprzez Piazza Malatesta dojdziemy do kolejnego zabytku miasta: zamku na którym mieści się ponoć galeria sztuki. Niestety godziny otwarcia totalnie nas zaskoczyły... W niedzielę zamkowe wnętrza są czynne do 12.30, a w poniedziałki muzeum jest oczywiście nieczynne. Dlatego jeśli zwiedzać muzeum to tak na wszelki wypadek porankami - będzie pewniej...

Jeśli będziemy szli wzdłuż miejskiego kanału to nie dość, że obejrzymy wiele fajowych żagłówek, trafimy na pewno na antyczny Most Tyberiusza. 

Schodząc z mostu i idąc Corso d'Augusto dotrzemy prostą drogą do drugiego, moim zdaniem troszkę bardziej malowniczego placu miasta - Piazza Tre Martiri. 

Jeśli pozostaniemy na tej samej trasie to jeszcze chwilka i będziemy pod zabytkowym Łukiem Augusta.

A jeśli skręcimy w uilcę Quattro Novembre dotrzemy do kościoła Malatestów :) 

Oczywiście Rimini to nie tylko główne punkty, który poleca każdy przewodnik, ale też urocze uliczki, którym aż chciało robić się zdjęcia :)

Z tego wyjazdu wyciągnęłam jedną naukę, którą pragnę się podzielić :D Rimini to miasto, które idealnie nadaje się dla osób, które lubią zwiedzać, ale chciałyby także poleniuchować na plaży. Można tu bowiem połączyć aktywność z wypoczynkiem. Jednak kluczowym warunkiem udanego pobytu jest pogoda... Bez niej może być ciężko dopełnić planów o czym przekonaliśmy się na własnej skórze ;)

Włochy - 3-8.10.2013 - Bolonia

Sarkastyczna zagadka tudzież słowo wstępu podkreślające charakter tego wyjazdu: co może robić dziewczyna ze swoim chłopakiem we Włoszech w czasie wakacji? Tum turu rum - suszyć buty!

Spodziewałam się deszczu, kiedy jechałam do Pragi, wiatru gdy miałam odwiedzić Wiedeń, ale nie sądziłam, że deszcz, wiatr i chłód spotkają mnie we Włoszech :( Co prawda prognozy pogody na nasz wyjazd nie były zbyt optymistyczne, ale to co zobaczyłam na miejscu przeszło moje najgorsze podróżowe wyobrażenia... Tylko 2 dni z tego wyjazdu mogę uznać za w miarę pogodne, reszta to przykład mini apokalipsy... Ani razu nie widzieliśmy słońca, a przecież Italia z założenia jest promienna i ciepła! Podczas gdy w Polsce dni były nadzwyczaj ładne jak na tą porę roku, my codziennie oglądaliśmy chmury i mgły :( Bolonię udało się nam zwiedzić w miarę porządnie, bo przynajmniej nie padało. W Rimini ulewny deszcz przeszkadzał nam non-stop... Oczywiście wychodziliśmy, staraliśmy poznać miasto, ale przemoczeni ciągle musieliśmy wracać do hotelu. W każdej wolnej chwili suszyłam nasze mokre rzeczy i przyznam się, że chyba nie będę umiała już bez takiej rozrywki żyć ;) Dla porównania zdjęcia z samolotu - bezchmurne niebo nad (tak podejrzewam) Austrią i baaardzo zachmurzone nad Włochami :(

Ale do rzeczy, cała podróż zaczęła się od Bolonii...

Bolonia 3-4.10.2013

Na miejsce dolecieliśmy bez żadnych komplikacji (ufff!) :) Przed wyjazdem oczywiście trochę poczytaliśmy i uznaliśmy, że z lotniska najtaniej będzie dojechać do miasta zwykłym, miejskim autobusem. Bezpośredni autobus lotnisko - centrum, kosztuje jakieś 6 euro, co w porównaniu z ceną miejskiego biletu -1,3 euro, wydaje się być prawdziwym majątkiem. Miejski autobus odjeżdża z przystanku Birra i dowozi pasażerów aż pod dworzec główny, który znajduje się bardzo blisko historycznego centrum. Do przystanku dość łatwo dojść, dlatego polecam tą opcję każdemu. Jak tam trafić? Wychodzimy z hali lotniska, kierujemy się w prawo i cały czas idziemy tak jak prowadzi nas ulica (niestety bez chodnika) aż do ronda. Przechodzimy pod wiaduktem, idziemy prosto jeszcze kawałek i naszym oczom po prawej stronie powinien ukazać się prosty, czerwony przystanek autobusowy :) Kursy puszczone są jakieś 3-4 razy na godzinę, ale im później tym ich częstotliwość się zmniejsza. Około 21.00 autobus przestaje kursować. Bilet można kupić już na lotnisku, np. w Carrefour Express albo obok przystanku, w pobliskiej Tabaccherii czyli włoskim kiosku oznaczonym literką T. Czas podróży to jakieś 30 minut.

Szczęśliwym trafem nasz hotel był bardzo blisko dworca. Niecałe 10 minut i już byliśmy na miejscu :) Opisując Wam jego lokalizację w przedwyjazdowej notce pomyliłam się. Hotel nie znajdował się 2km od centrum, był po prostu w samym centrum, przy głównej, handlowej ulicy :D Szybko zostawiliśmy bagaże, zabraliśmy mapę i już byliśmy gotowi na podbój miasta ;) Dokładne poznanie zabytków, zostawiliśmy sobie na ranek, wieczorem chcieliśmy po prostu pospacerować, spokojnie ogarniając uliczki. 

Pierwsze słowo jakie nierozerwalnie będzie kojarzyć mi się z Bolonią to arkady. Są wszędzie, a w sumie osiągają długość 39km. Spokojnie można nimi spacerować w deszczu i niespecjalnie się zamoczyć (ech, czemu arkad nie ma w Rimini?). Oczywiście jedne podcienia są ładniejsze, inne trochę brzydsze, ale ich ilość robi niezwykłe wrażenie :)

Bolonia w nocy żyje, tego nie da się ukryć, ale czy łatwo znaleźć w niej otwarty sklep spożywczy? Nie. Co innego na przykład księgarnię czynną do 1 w nocy :P W poszukiwaniu napojów i przekąsek schodziliśmy dużą część centrum i prawie straciliśmy nadzieję, że znajdziemy zwykłego spożywczaka. Na szczęście udało się. Plusem tego szukania był fakt, że chcąc, nie chcąc zobaczyliśmy najważniejsze zabytki miasta. Wszystkie  są zgromadzone blisko siebie, więc od jednego do drugiego bardzo łatwo trafić. Zabłąkaliśmy się nawet w studencką dzielnicę Bolonii w której trwała akurat wielka, plenerowa impreza :) 

Kolejnego dnia, dzięki uprzejmości hotelowej obsługi, mogliśmy zostawić nasze bagaże w hotelu i dalej swobodnie zwiedzać miasto :) Naszą via dell' Indipendenza przy której mieszkaliśmy, doszliśmy prościutko na Piazza Maggiore czyli główny plac miasta.  A tam czekały na nas główne atrakcje miasta, które w świetle dziennym można było oglądać już w całej okazałości :)

Od czego warto zacząć opis placu? Może od przedstawienia fontanny Neptuna. Ponoć miała być skromna, a wyszła pod pewnymi względami dość prowokacyjnie :) Z piersi syrenek (zazwyczaj) tryska woda, a gdy popatrzymy pod odpowiednim kątem, ręka Neptuna zmienia się w coś zupełnie innego ;) Przyglądnijcie się uważnie zdjęciu poniżej  i znajdźcie jeden, znaczący szczegół :)

Będąc na Placu nie można ominąć Palazzo d'Accursio pełniącego rolę miejskiego ratusza. Budynek w większości można zwiedzać bezpłatnie, warto więc pokręcić się po jego wnętrzach :) Moim zdaniem na największą uwagę zasługuje Sala Rossa - Czerwona, nazwana tak od koloru tapety na ścianach, ale do pozostałych oczywiście też warto zajrzeć. Po wykupieniu biletu (3 euro) można wejść do sal w których znajduje się wystawa obrazów.

Kolejnym zabytkiem wartym zobaczenia jest bazylika Świętego Petroniusza - patrona miasta. Kościół jest naprawdę wielki! Warto jednak pamiętać, że nie można wejść do jego wnętrza z bagażem czy plecakiem. A to wszystko przez kościelne freski. Prorok Mahomet został umieszczony na nich wśród ludzi potępionych, co nie spodobało się wyznawcom... Ugrupowania islamskie zagroziły zamachem i proszę - efektem jest nieustanna służba policji przed wejściem.

Co było kolejnym obowiązkowym punktem do zobaczenia na naszej liście? Oczywiście 2 wieże :) Obie krzywe, jedna aż tak, że nie została dokończona. Na wyższą można wejść, by rozkoszować się widokiem miasta. Na pewno warto, ale mój lęk wysokości nie pozwolił mi na tą wycieczkę :( Oglądałam więc krzywiznę wież z bezpiecznej ziemi i zastanawiałam się, czemu akurat te wieże zachowały się do dnia dzisiejszego. Przecież kiedyś w Bolonii było ich dużo więcej. Każdy ród stawiał własną, oczywiście starając się by była wyższa i potężniejsza od wież innych rodzin ;)

Nie można zapomnieć, że Bolonia jest słynna przede wszystkim ze swojego uniwersytetu. Obecnie, muzeum opowiadające jego historię i przedstawiające ciekawe eksponaty znajduje się w Palazzo Poggi. Bezpłatnie zobaczyliśmy tu  stare sale wykładowe w których nauczał ponoć jakiś (:P) słynny włoski poeta oraz Muzeum Studenckie znajdujące się na ostatnim piętrze. To co najciekawsze, najcenniejsze i najbardziej nietypowe z wyposażenia uniwersytetu, jest dostępne do zwiedzania za opłatą. Niestety poskąpiłam i ominęłam wystawę, a teraz oczywiście żałuje... Blee...

  

Jak wspominam Bolonię? Najmilej z całego wyjazdu :) Pogoda jest dominującym aspektem w tej ocenie, ale samo miasto jest naprawdę przyjemne. Zwiedza się je bardzo łatwo, bo większość zabytków jest zgromadzona wokół siebie. Nawet włócząc się po nim bez celu można natknąć się na interesujące budynki. Tylko jedno w mieście bardzo mi się nie spodobało - wszechobecne autobusy i auta, które mogą wjeżdżać nawet na Piazza Maggiore! To tak jakby puścić normalny miejski ruch przez krakowski rynek, a przystanek ustawić pod Sukiennicami... Dziwny pomysł, prawda? Przerażające, że nawet w wąskich, pozornie spokojnych uliczkach można być nagle przejechanym przez autobus... Dodatkowo, bolońskie arkady niezmiernie potęgują dźwięki ulicy, co daje się we znaki biednym uszom. Miasto nie cichnie nawet w nocy...

O Bolonii mówi się, że można ją spokojnie poznać w 1 dzień i ja też podtrzymują tę opinię :) Tyle wystarczy, by zobaczyć to co w niej najważniejsze. No i oczywiście zrobić dużo zdjęć urokliwych uliczek, budynków i różnorodnych arkad ;)

Italio, nadchodzę!

Przygotowania do podróży idą pełną parą: piorę, prasuję, powtarzam włoski, sprawdzam atrakcje poszczególnych miast, szukam rad i ciekawostek :) Z dnia na dzień jestem coraz bardziej podekscytowana i już naprawdę, naprawdę, naprawdę nie mogę się doczekać :) Niestety prognozy pogody jak narazie nie zachwycają, ale mam nadzieję, że cudownym zrządzeniem losu coś się odmieni i słońce (a nie deszcz) będzie nam towarzyszyć przez cały wyjazd ;) 

Planowo mamy być w Bolonii w czwartek po godzinie 18, jeśli nie będzie żadnych opóźnień, będziemy mogli jeszcze choć trochę poznać miasto po zmroku. Następnego dnia dalej zwiedzamy, a po południu wyruszamy do Rimini. Nie licząc wypadu do San Marino to tam spędzimy resztę wyjazdu :) 

Zakładam, że na całość podróży nie wydam więcej niż 800zł (trzymajmy za to kciuki;)), ale dokładną finansową relację zdam po powrocie. Narazie, żeby zmniejszyć koszty, cały czas szukamy noclegowych okazji i ciągle zmieniamy nasze rezerwacje. O ile w Rimini wybór tanich noclegów jest dość spory i dwuosobowy pokój można znaleźć już za 80zł, to niestety Bolonia pod tym względem zasmuca :( Ceny nie schodzą poniżej 200zł za noc, a dodatkowo lokalizacja "tańszych" hoteli pozostawia wiele do życzenia. Szczęśliwym zrządzeniem losu, znaleźliśmy hotel położony 2 kilometry od historycznego centrum, który przez swoją pomyłkę musiał obniżyć nam cenę. Dobre i tyle ;) 

Italio, nadchodzę, nadlatuję, już prawie jestem! Hurrra :)

Berlin - 4-5.02.2012 - część 2.

Dzień 2.

Po intensywnej nocy spędzonej na poszukiwaniu klubów, znalezieniu kliku naprawdę świetnych i miło spędzonym czasie (ale tym samym krótkim śnie) nadszedł drugi dzień w Berlinie. Z łezką w oku zostawiliśmy ciepłe łóżka i wyruszyliśmy na dalsze wojaże. Parę przystanków metra i już byliśmy na Checkpoint Charlie czyli najbardziej znanym przejściu granicznym pomiędzy Berlinem Wschodnim a Zachodnim. Dziś w jego miejscu stoi symboliczny punkt kontroli granicznej i Muzeum Muru Berlińskiego, w którym można nabyć jego kawałek. Tak, to prawda - mniejszy, większy jaki wolicie ;) Oczywiście wszystko za odpowiednią, niezbyt niską cenę ;) Chociaż nie zwiedzaliśmy muzeum, udało nam się poczytać co nieco na temat historii muru i jego ofiar dzięki obszernej, plenerowej wystawie znajdującej się niedaleko. 

Udając się w nieco inną część Berlina odhaczyliśmy kolejny punkt na naszej liście - zbombardowany w 1943 roku Kościół Pokoju. Miejsce wzbudziło moje zainteresowanie ze względu na swój przekaz. Decyzją władz kościół nie został odbudowany po II Wojnie Światowej, by przypominać o zniszczeniu, jakie za sobą niosła. Aby uchronić zabytkową część świątyni, osłonięto ją jedynie witrażową wieżą. Tym samym kościół dzieli się na dwie części: zachowaną, zabytkową i nowoczesną, z prostą kaplicą. Całość można bezpłatnie zwiedzać.

Widok kościoła od strony nowej wieży

Część zabytkowa

Kaplica w witrażowej wieży

Na koniec zerknęliśmy na cuda z centrum handlowego KaDeWe. Wystawy wyglądały świetnie (torebkowa wisienka na babeczce - super!), więc w środku musiały czaić się jeszcze piękniejsze rzeczy ;) Niestety nie mogliśmy przekonać się o tym na własne oczy, ponieważ niedziela jest w Niemczech dniem wolnym od handlu i centrum było po prostu zamknięte... 

A co jadłam w Berlinie? Oczywiście sławne currywursty :) Moim zdaniem to pyszny rodzaj streetfoodu, na samą myśl cieknie mi ślinka :D W kilku punktach miastach widziałam też śmieszny rodzaj samoobsługowej kawiarnio-piekarni, w której można było dostać od kanapek przez drożdżówki aż po gofry i kawę za 1euro :) Bardzo fajny pomysł, szkoda że w Polsce nie ma takich miejsc...

Te 2 intensywne dni, mimo przeciwności pogodowych zapamiętam bardzo, bardzo dobrze. Mimo wszystko nie ukrywam, że chciałabym zobaczyć Berlin jeszcze raz. Jednak tym razem podczas przyjemniejszej aury :) 

Berlin - 4-5.02.2012 - część 1.

Nie chciałabym nikogo straszyć zimą, przypominać tej pory roku, ani jej przywoływać, ale Berlin miałam okazję zwiedzać właśnie wtedy. Co gorsza – w największe mrozy sezonu… Pamiętam, że niespecjalnie miałam ochotę wychodzić z ciepłego mieszkania czy nawet metra, ale w mieście spędzaliśmy tylko 2 dni, więc musiałam się przemóc, by móc zobaczyć jak najwięcej ;)

Podróż rozplanowaliśmy tak, by jak najbardziej zredukować koszty i zapłacić tylko za jeden nocleg. Dlatego postanowiliśmy jechać w nocy, zwiedzać w dzień, troszkę się przespać się i od rana do późnego popołudnia znów zwiedzać. Czasu nie było dużo, a do obejrzenia wręcz przeciwnie. Myślę, że mimo przeciwności daliśmy radę i zobaczyliśmy najważniejsze punkty Berlina. A oto i one :)

Dzień 1.

Po zostawieniu auta na bezpłatnym parkingu Park and Ride, dojechaliśmy metrem do Placu Poczdamskiego. W centrum króluje nowoczesna architektura a wśród niej Sony Center – kompleks wypasionych, przeszklonych budynków. Jak się okazuje, w dzień budynek nie daje z siebie wszystkiego, ale o tym za momencik :)

Z placu udaliśmy się w kierunku Bramy Brandenburskiej i Reichstagu. Po drodze minęliśmy Pomnik Pomordowanych Żydów Europy. Koniecznie trzeba go zobaczyć, bo jest jak na tego typu budowlę nietypowy. Tworzy go 2711 betonowych bloków (po jednym na każdą stronę Talmudu), które rozciągają się na powierzchni 19 tys.m2. Jedne elementy są niższe, inne wyższe (aż do 4,7 metra), a pomiędzy wszystkimi można się przechadzać.

Przy bramie zrobiliśmy kilka szybkich fotek i zmarznięci chcieliśmy jeszcze zahaczyć o Reichstag. Co prawda nie mieliśmy w planie go zwiedzać, ale potem żałowałam, że o to nie zadbałam. Po pierwsze podobno widok z przeszklonej kopuły jest bardzo przyjemny, a po drugie mielibyśmy okazję się zagrzać! Dobija fakt, że wstęp jest bezpłatny, jeśli wcześniej zarejestrujemy się na stronie www… Lekkie pocieszenie stanowi fakt, że braki w zwiedzaniu mogłam nadrobić, słuchając o historii miejsc ze specjalnych informacyjnych "skrzynek" (Jak można coś takiego nazwać? Nic mądrego nie przychodzi mi do głowy :D). Mini Punkty z głośniczkiem są ustawione w każdym ważniejszym, historycznym miejscu. Ciekawostka – lektor mówi także po polsku :) Przydatne jeśli akurat nie mamy przy sobie przewodnika.

Apartament wynajmowany przez naszą grupę znajdował się niedaleko placu Aleksandra (ten widokiem nie zachwyca, bo od dłuższego czasu jest niezmiennie wielkim placem budowy), więc po zameldowaniu i ogrzaniu (!!!) stąd wyruszyliśmy na dalsze zwiedzanie. Nie byliśmy nastawieni na wstępy do muzeów (niestety te są w Berlinie dość drogie…), więc nie zapuszczaliśmy się na ich Wyspę. Chciałam zobaczyć jednak chociaż z zewnątrz berlińską katedrę. Jeden przymiotnik określi ją najlepiej: monumentalna...

Już myślałam, że odhaczyłam kolejny punkt naszej wycieczki, gdy moim oczom ukazało się muzeum NRD – Niemieckiej Republiki Demokratycznej czyli Niemiec Wschodnich. Szczerze mówiąc nie wiedziałam o jego istnieniu, ale nie trzeba mnie było długo namawiać, żebym jednak złamała swoje założenie i zgodziła się na zwiedzenie tego miejsca (bilet ulgowy = 4euro). Widać, że obiekt cieszy się dużą popularnością i wcale się temu nie dziwię. W muzeum można wsiąść do nrdowskich aut, poczuć się jak polityczny więzień w sali przesłuchań i celi, rozgościć się w typowym mieszkaniu czy zajrzeć do biura ważnego polityka. Wszystkiego można dotknąć i wszystkiemu bezkarnie robić zdjęcia. Takie muzeum zasługuje na miano interaktywnego i przyjaznego odwiedzającym. Prosty sposób na przekazanie historii. Polecam w 100% :)

Na koniec pierwszej części relacji obiecany powrót do Sony Center :) Obiekt jest tak pięknie oświetlony, że chyba warto po prostu wstąpić tu w nocy zamiast w dzień. Jako bonus polecam przejechać się w całości przeszkloną windą. U mnie podróż wywołała mini zawał ;)

A relacja z 2. dnia wycieczki już niedługo :)